Wie ben ik?
Ik ben Glenys,15 jaar geleden afgestudeerd als sociaal werker maar steeds werkzaam geweest als gezins-en leefgroepbegeleidster binnen Jeugdzorg.
Al heel mijn leven, of toch zolang ik me kan herinneren, ben ik op zoek naar meer. Meer betekenis, meer “zin”, meer verdieping. Meer taal om mensen, en mezelf, te kunnen begrijpen. Ik startte en eindigde mijn studie met één doel: een verschil te kunnen maken. Iemand die zonder oordeel of gevolg luistert en kan blijven staan ondanks de storm.
In mijn werk als leefgroep- en gezinsbegeleidster kwam ik met diverse mensen met verschillende achtergronden in contact. Maar één ding hadden ze gemeen: ze hadden “iets” meegemaakt wat hen vormde tot wie ze nu waren en hierdoor botsen ze op een diversiteit aan problemen.
Ze hadden allemaal een verhaal. Net als jij, net als ik.
Keer op keer viel het me op hoe systemen verbonden waren, dat er wonden waren die verder reikten dan de huidige problematieken of uitdagingen waar gezinnen en jongeren mee kampten.
Een pasklaar antwoord is er nooit, iedereen, elk systeem is uniek, maar door middel van verbindingen te gaan leggen, verder te zoeken en patronen bloot te leggen kunnen er wel antwoorden komen. Of toch: kwetsbaarheid en openheid om aan de slag te gaan met wat zich aandiende.
Ik verdiepte me in traumasensitief werken, mede hierdoor startte ik in september 2024 met de opleiding Compassionate Inquiry, een benadering op traumasensitief werken ontwikkeld door Gabor Maté en Sat Dharam Kaur.
Ik ben ook… gestructureerde creatieveling, eeuwige dromer en altijd op zoek naar richting. “Those who wander are not lost” is doorheen de jaren mijn levensmotto geworden waaruit ook mijn eigen hulpverleningsvisie ontstond: Mensen opnieuw verbinden én richting geven. Helderheid brengen in de chaos van het leven door de diepte in te duiken en taal én gevoel te geven aan wat onzichtbaar bleef.
The cure is in the core
Ik geloof dat alles verbonden is.
Dat alles wat we als kind en volwassene meemaken een invloed heeft op onze ontwikkeling maar dat ook elke persoon waar we mee in contact komen een spiegel kan zijn.
Dat de wereld een spiegel is waaruit we kunnen leren.
Dat trauma en triggers bestaan om vastgeroeste patronen te doorbreken om zo terug tot emotionele verbinding te komen met onszelf, onze kinderen als die er zijn en met de mensen rondom ons.
Dat trauma ons iets kan leren, over onszelf maar over alle mensen waar we mee in contact komen. Dat begrip, authenticiteit en verbinding de sleutels zijn naar blijvende verandering.
Dat de wonde van ontwikkelingstrauma niet iets vies moet zijn waar we moeten van afblijven.
Dat dingen benoemd mogen worden zoals ze zijn.
Dat trauma, de wonde, niet de vijand moet zijn waar we tegen vechten maar een bondgenoot in de zoektocht naar meer balans en verbinding.
